De stad en de zee – oude haven en nieuwe stranden

 De weg van de oude haven naar de voormalige visserswijk Barceloneta en de kilometerslange stadsstranden is vol spannende indrukken. De conclusie van deze tocht: Barcelona leeft niet langer met zijn rug naar de zee. Er was eens … een grote havenstad die met zijn rug naar zee gekeerd was en die zich pas tijdens de Olympische Spelen van 1992 omdraaide. 

 Het kan haast niet mooier: een havenwandeling beginnen bij de historische scheepswerven, de Drassanes, en het daarin ondergebrachte Museu Marítim . Hier werden de galeien, zeilschepen en karvelen getimmerd, waarmee Catalonië in de middeleeuwen zijn politieke en economische macht vestigde. Veel van de werven zijn bewaard gebleven, wat ze wereldwijd uniek maakt. Op het binnenplein maakt de replica van de eerste Spaanse onderzeeër een glimlach los. Hij was oorspronkelijk ontworpen om naar koraal te duiken. Het museumrestaurant wordt door de sociale instelling Norai Raval gerund: gestrande jongeren uit de nabijgelegen wijk El Raval krijgen hier als barpersoneel en in de bediening een nieuwe kans. 

De nabijgelegen Columbuszuil  werd naar aanleiding van de wereldtentoonstelling van 1888 opgericht en behoort tot de symbolen van de stad. Het 60 m hoge platform biedt een fantastisch uitzicht. Onlangs werden hier zelfs wijn- en cavaproeverijen georganiseerd. De voetgangersbrug van de Rambla del Mar leidt over de haven naar een recreatie- en winkelzone, die je echter gerust kunt overslaan. Wij blijven daarom op de Moll de la Fusta (officieel: Moll de Bosch i Alsina) tot aan het begin van de havenwijk Barceloneta. Blikvangers op deze korte afstand zijn de sculpturen ‘La Gamba’ van Javier Mariscal en Roy Lichtensteins ‘Barcelona Head’. Aan het eind van deze pier werd in 1996 een groot pakhuis verbouwd tot het Palau del Mar, het onderkomen van het Catalaans Historisch Museum . Door middel van een interactieve reis door de geschiedenis van Catalonië vanaf de steentijd tot het heden krijg je begrip voor de actuele debatten rond de Catalaanse autonomie. 

 Roy Lichtensteins sculptuur ‘El Cap de Barcelona’ (Eng. Barcelona Head, 1991/92) aan de oude haven is een echte blikvanger, die 14 m hoog oprijst en in het verkeer al voor menige bijna-botsing heeft gezorgd. Het gebruik van keramiek is een hommage aan Barcelona’s grootste zoon Antoni Gaudí, die zijn bouwwerken met kleurrijke vlakken van gebroken tegels versierde. Deze techniek wordt tencadís genoemd. 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *